Welcome, Guest. Please login or register.

De verhalen

Pages: [1]

09 Jan 2016 - Hansl Davidson

Hier volgt binnenkort het enerverende reisverslag van het 5 daagse verblijf van onze held in Miami / Florida (USA)

Dag voor dag zullen zijn belevenissen hier te volgen zijn.

Hier alvast een voorproefje....


Hansl Davidson ..... Dag 1

Het vliegtuig maakte - om 15.47 - een zachte landing op Miami Airport. Hansl - een toerist van de oude stempel - applaudiseerde luid voor de piloot vanwege dit kunststukje. Hij was de enige in het hele vliegtuig die deze uiting van waardering ten toon spreide maar dat kon hem helemaal niets schelen. Voor hem was het klip en klaar dat de pilioot dit zeer zou waarderen. Stiekem klapte Hansl ook voor de stewardessen Samatha en Sabrina die de hele vlucht zeer vriendelijk tegen hem waren geweest. Een had zelfs nog geknipoogd tegen hem maar hij wist niet meer precies wie dat nou was geweest. Maar goed, hij wist dat hij toch iets te oud voor ze was dus had hij daar niet al te lang bij stil gestaan maar zijn  ego was er wel door gestreeld.

Share on Facebook! Share on Twitter! g+

24 Jul 2008 - Hansl's wijsheden

Hier enkele markante uitspraken die regelmatig te horen zijn uit Hansl's zijn mond:

  • Zo, nog maar 5 daagjes werken en het is weer weekend!
  • De fles is niet halfvol maar ....... is nu leeg.....
  • Ik zag Cochem en was verkocht!
  • Joepie!!!!
  • Ik krijg nog geld van je!
  • Neem wat te drinken maar betaal wel zelf!
  • Ja! Daar is ie weer!
  • ADO Den Haag heeft gewoon pech want ze spelen wel goed
  • Zolang het gratis is, hoef je er niet voor te betalen
  • Ha! Donderdagavond! Lekker naar de stad, de Bravo lezen!
  • Nee, dan moet ik naar de garage
  • Liever goedkoop en warm bier dan geen bier!
  • De Aldi in Duitsland is TOCH goedkoper!
  • Kerstshoppen in Dusseldorf , iets mooier is er toch niet?

 

23 Jul 2008 - Gänsebraten

Op 2e kerstdag 2003 was Hansl op verzoek van Bernd, de waard van bierstube "Der lange Gans"  naar Cochem in Duitsland gereden om daar het grote feestmaal van de traditioneel klaargemaakte GänsenBraten mee te maken. Met een klein koffertje en zijn rugzakje was hij in zijn Mini Cooper gestapt, reed nog even langs zijn moeder om haar een prettige Tweede Kerstdag te wensen, ook al had hij haar de dag ervoor al hetzelfde gewenst toen zij bij hem konijn was komen eten. Hansl was via Arnhem, Oberhausen en Koblenz naar Cochem gereden. In Oberhausen was hij nog wel even gestopt voor een kopje overheerlijke ossenstaartsoep, dat wel, maar snel reed hij weer met hoge snelheid over de Autobahn. En in zijn CD-speler een gezellige CD van de Sjonnies. Die had hij die ochtend nog even snel gebrand.


Hansl was voor zijn doen vroeg van huis weggegaan want dan zou hij niet al te laat aankomen in het altijd gezellige familie hotel Germania. Hansl kwam daar graag. De sfeer was er zeer gemudlich, de ligging uitstekend zo met het zicht op de Moezel, het eten uitstekend, de kamers gezellig en zeer schoon en bovenal zeer betaalbaar. Aan het eind van de middag was hij aangekomen in Cochem en was direct naar het hotel gereden. De eigenaresse van het hotel Frau Lotte kwam lachend naar de balie toegelopen toen Hansl op het bekende hotelbelletje drukte. "Hansl, wie schön Ihnen wieder zu sehen" was de zeer aangename begroetingUiteraard was Frau Lotte niet verrast dat Hansl wederom een kamer in het hotel had besproken. Hij kwam hiet al zo vaak maar dit was de eerste keer rond de kerstdagen. Hoe was de reis? "Frau Lotte" zei Hansl, "de reis hierheen is altijd een groot plezier. Ik zet ieder keer weer een bandje op met de beste schlagers en dan gaat de reis ongemerkt snel voorbij. Is mijn kamer al gereed?"

 

 

Frau Lotte had een grote verassing voor Hansl in petto. Speciaal voor hem was de mooiste kamer van het hotel in gereedheid gebracht. Die was vanmorgen vrijgekomen en aangezien het toch de 15e keer alweer was dat Hansl een kamer had geboekt... Hansl stond perplex en had een van zijn zeldzame mond vol tanden momenten. Dat was pas een mooi en onverwacht kerstgeschenk. Samen liepen ze naar de Hochzeitszimmer waar Hansl de komende nachten zou doorbrengen. Ze deed de kamerdeur open en gaf Hansl de sleutel en wenste hem een fijne tijd in Cochem en in het hotel. Nog steeds sprakeloos ging Hansl de kamer binnen en deed de deur achter zich dicht. Hij legde de koffer op het hemelbed, deed hem open en haalde zijn zondagse pantolon eruit en hing hem op in de ruime klerenkast. Met zijn vlakke hand streek Hansl zijn witte blouse vlak en hing deze naast de pantalon. Met een glimlach bekeek hij de kledingstukken die zo een mooi en gezellig stelletje vormden. De rest van de koffer werd ook leeggemaakt.

Na even wat op bed gelezen te hebben maakte Hansl zich klaar voor het diner in het restaurant van het hotel dat een zeer goede naam in de omgeving had. Vooral de schnitzel was beroemd! Die zou hij dan ook gaan nemen. Het mooie was ook dat je je er niet speciaal voor hoefde te kleden. Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg was dan ook het motto van Frau Lotte. Hij deed wel zijn fijne kamerschoenen aan want die zaten en liepen zo lekker.


Beneden in het restaurant aangekomen zocht Hansl een mooi plekje bij het raam met uitzicht op de Moezel. Hij had daar vaker gezeten maar het lukte hem niet altijd want het was een zeer geliefd plekje bij de gasten. Maar goed, nu was hij op tijd en had zijn favoriete stekje onbezet gevonden. Hij ging zitten en al gauw bracht Frau Lotte hem de menukaart. Uiteraard had Hansl die niet nodig want hij wist immers al wat hij wilde eten: een heerlijke schnitzel en daarna een overheerlijke Dame Blanche. Frau Lotte wist eigenlijk ook wel dat Hansl dat zou bestellen want dat deed hij altijd. Hansl was geen man van grote verrassingen. Frau Lotte nam de bestelling op en liep naar de keuken. Op dat zelfde moment kwam de man van Frau Lotte, Dieter, het restaurant binnen en liep luid roepend op Hansl toe "Hee Hansl, wat fijn je weer te zien! Hoe was je vakantie in Daytona? Mag ik de volgende keer mee?" De laatste keer dat Hansl in het hotel verbleef had hij uitgebreid verteld dat hij zijn eerstvolgende vakantie op de motor door Florida (USA) zou trekken met als klap op de vuurpijl 3 dagen in Motel SeaBreeze in Daytona. Dit motel werd op Hotel Germania na het meest door Hansl bezocht.  


Frau Lotte (r)
met moeder (+1988)

 

Hansl was zeer blij om Dieter na al die tijd weer te zien. Hij bood Dieter aan om samen met hem mee te eten en Dieter schoof snel een stoel aan. Dieter wist maar al te goed goed dat hij wel zelf voor zijn eten zou gaan betalen want Hansl was nou eenmaal een beetje op zijn eurocentjes maar voor de gezelligheid kon Dieter het niet laten. Snel riep Dieter naar Frau Lotte dat hij hetzelfde zou aten als zijn grote vriend Hansl en Frau Lotte begreep dat er dan ook bier moest komen. Snel tapte ze 2 Königspilsners en zette die op tafel neer. Ook al zaten Hansl en Dieter druk te praten over de vakantie in Daytona toch moest Frau Lotte de 2 vrienden even onderbreken. "Deine Schuhe sind sehr nett Hansl!" Tja, het was Frau Lotte opgevallen dat Hansl nieuwe schoenen had aangetrokken. Hansl vertelde dat hij ze in oktober bij de Aldi in Zell gekocht had toen hij op weg was naar een Bierfest bij vrienden in Zell. Rood was nou eenmaal zo'n beetje zijn lievelingskleur en bovendien kleurden ze mooi bij zijn Mini Cooper. En ach... voor die 9 euro kun je toch niet laten liggen! Frau Lotte ging terug naar de keuken om verder te gaan met het eten en Hansl liet Dieter zijn foto's zien van Daytona. Dieter verheugde zich enorm op het bekijken van die 483 foto's want Hansl fotografeerde altijd zulke mooie motoren. Wat zou Dieter blij zijn als hij een keer met Hansl mee kon...

Hansl en Dieter dronken na het overheerlijke maal nog een tijdje door en Hansl werd en beetje beschonken en steeds spraakzamer. Onbekenden zounden niet de indruk hebben dat Hansl geen Duitser was. Niet dat Hansl zijn Duits nou van zo'n hoog niveau was, maar hij sprak steeds luidruchtiger. Ook werden zijn verhalen steeds fantasierijker. Zo vertelde hij Dieter over zijn laatste vakantie waar hij op gegeven moment vijf (!) overvallers die het op zijn gehuurde motor hadden gemunt van zich af had geslagen en zelfs één een  met een gebroken neus het ziekenhuis had ingeslagen. Aangezien hij die vakantie eens zorgeloos wilde rondtouren had hij een mooie BMW tourmotor gehuurd. Normaal gesproken was Hansl een echte Harley rijder maar een Harley heeft nou eenmaal zijn kuren en dus steevast motorpech. De keuze was was de juiste geweest want de hele vakantie had deze stoere motor uit Beieren Hansl niet in de steek gelaten.
Dieter kende Hansl natuurlijk al behoorlijk goed en wist dat hij de verhalen met een grote korrel zout moest nemen. Desondanks amuseerde Dieter zich kostelijk en het werd later en later. Op gegeven moment riep Frau Lotte dat het de hoogste tijd en dus namen Dieter en Hansl de laatste slokken en Hansl ging naar zijn kamer. Daar aangekomen schopte hij zijn kamerschoenen uit, kleedde zich uit en schoot in zijn schone pyama. Hij kroop gauw onder de dekens en het duurde niet lang of hij viel in een diepe slaap. Die nacht droomde hij van een heerlijke gebraden gans....


 

De volgende ochtend was Hansl al vroeg opgestaan. Hij wilde na het ontbijt een mooie wandeling gaan maken door de bossen rondom Cochem en misschien ook nog even naar de burcht toe lopen om van het uitzicht over het Moezeldal te genieten. Voor hij ging douchen, belde hij naar de ontbijtzaal om door te geven dat hij binnen 15 minuten zou komen ontbijten. Met zijn nieuwe literfles Harley Davidson douchegel liep hij naar de badkamer terwijl hij nog even snel het half lege glaasje rum-cola opdronk dat nog op zijn nachtkastje stond.
Na het douchen kleedde hij zich snel aan. Hij trok zijn Australian trainingspak aan om alvast goed gekleed te zijn voor zijn wandeltocht en haastte zich naar de ontbijtzaal.

Tot zijn verbijstering zag hij dat zijn tafeltje, die ene naast de theekan, feestelijk gedekt was voor hem. Ilse, de 22-jarige dochter van Dieter en Frau Lotte had een mooie roos neergelegd voor hem. Hansl werd er een beetje verlegen van maar was wel heel blij met deze attentie. Hij stopte hem snel in zijn rugzakje. Die zou hij na het eten even in een glaasje water zetten en op zijn nachtkastje plaatsen...

Door al dat drinken gisteravond had Hansl een enorme honger nu. Eigenlijk had hij geen honger maar stevige trek. Hansl zegt altijd dat die arme kindjes in Afrika honger hebben en dat hij trek heeft. Dat had hij niet van zichzelf maar op het Jeugdjournaal gehoord en sindsdien was dat een van zijn vele motto's geworden. Bovendien steunde hij ieder jaar Unicef door de collectant 1,50 euro te geven, het statiegeld van 15 bierflesjes. Hansl had een hart van goud.
Alhoewel hij dus enorm veel trek had, kon hij niet alles op wat er op tafel stond. En toen Ilse even naar de keuken was gelopen haalde hij snel zijn Bert en Ernie lunchboxje uit zijn rugzakje en stopte daar een aantal Kaiserbrötchen in voor onderweg. Wat zou hij daarvan gaan genieten als hij door de bossen rondom Cochem zou lopen... En hij had het idee dat hij een avontuur zou gaan beleven die middag. Misschien zou hij ook nog wel een hert zien...

 

 

Om een uur of 10.38 ging Hansl dan ook daadwerkelijk op pad. Hij liep in rap tempo vanuit het hotel over de markt die bij door het donkere winterse weer nog gezellig verlicht wasHij was wel verbaasd niemand op straat te zien maar nam aan dat het hele dorp bezig was met het voorbereiden van het traditionele Gänsebraten diner. Hij had ooit ergens gelezen dat in het Moezeldal daar een hele happening van gemaakt werd en dat eigenlijk dan niemand de deur uit ging. Kleine kinderen keken stiekem toe hoe hun vader de gans zou gaan invetten en met name de ouderen hielden zich urenlang bezig met het aantrekken van de streekkleding, de zogenaamde Mosel Kleider.
Maar Hansl had geen tijd om zich bezig te houden met tradities. Hij was op weg naar het bos en stak snel de markt over om via een nauw steegje bij een mooi bospad uit te komen dat al kronkelend omhoog liep. Het was maar goed dat hij zijn stevige wandelschoenen had aangetrokken want het was een lastig paadje van tijd tot tijd. Maar Hansl was een ervaren wandelaar en niets hield hem tegen om ook deze berg te bedwingen. Hij vond een mooie stok die hij gebruikte als hij grote moeilijke passen omhoog of omlaag moest nemen en van tijd tot tijd stond hij even stil om de gezonde berglucht in te ademen. Hij genoot van deze geur maar genoot ook van het vogelgezang. Hij was ervan overtuigd in het lage struikgewas een berglijster gezien en gehoord te hebben, een vogel die, naar eigen zeggen, alleen in dit deel van het mooie Duitsland voor zou komen.

Na een uur en 49 minuten gelopen te hebben, merkte hij dat hij een beetje trek had gekregen en zocht een mooi plekje onder een boom uit van waaruit hij een goed uitzicht had over het Moezeldal. Precies in een scherpe bocht van deze machtige regenrivier. Hij herinnerde zich nog goed hoe hij jaren geleden eens bijna in de Moezel was gevallen toen hij iets te ver voorover gebogen aan de oever had gezeten om de massale visstefte van dichtbij te aanschouwen! Sindsdien bleef hij liever op veilige afstand van deze soms zo oeste en wilde rivier.
Hij haalde zijn Bert en Ernie lunchboxje uit zijn rugzakje en nam er een overheerlijk Kaiserbrötchen op. Hij nam een hap en dacht: "heerlijk dat gebakken ei!" en haalde een tube Zaanse mayonaise uit zijn rugzakje en deed een beetje extra mayonaise op zijn ei.
 
Ja, Hansl had altijd mayonaise bij zich. En appelmoes. Je wist maar nooit. Hij nam een slokje van zijn Glühwein. Het was nog best wel warm gebleven in zijn Pino thermoflesje. Wat goed dat hij die nog vlak voor de kerstdagen op de kop had weten te tikken bij de Lidl in Delft. Oh oh oh, wat genoot Hansl toch.


 

Terwijl hij zo zat te genieten van zijn Kaiserbrötchen met ei en mayonaise en zijn Glühwein had hij niet doorgehad dat de geur van het nog warme ei de aandacht had getrokken van een wild zwijn. En net toen Hansl zijn rugzakje weer had ingepakt en opstond om weer verder te lopen, zag hij dat op een meter of 33 van hem een nog jong vrouwtjes wild zwijn in de grond stond te wroeten en af en toe haar snuit in de lucht stak om de geur van ei op te snuiven. Het hart van Hansl bonkte in zijn keel en hij wist zich even geen raad. Hij wilde wegrennen maar ook blijven staan om van dit wonder der natuur te kunnen genieten. Hie had als klein jongetje altijd gefascineerd door de Esso natuurboeken gebladerd en daar wel eens een foto van een wild zwijn gezien maar nu hij oog in oog stond met dit jonge wijfje was hij toch wel een beetje bang. Hij liep voorzichtig naar achteren en begon zijn rugzakje al te openen.

Hij zou een Kaiserbrötchen met ei (maar zonder mayonaise) naar haar toe werpen en dan snel weglopen. Wel zonde van dat broodje maar aan de andere kant zou hij dan vanavond meer gans kunnen eten. Net toen hij zijn Bert en Enie lunchboxje wilde openen, trapte hij op een tak en deze brak doormidden. Het geluid van de brekende tak deed het jonge wilde zwijn schrikken en ze rende snel weg. Opgelucht haalde Hansl adem. Deze onverwachte ontmoeting had hem toch wel heel wat energie gekost en snel opende hij zijn lunchboxje om het Kaiserbrötchen dat hij net nog had willen werpen naar het wilde zwijn toch maar zelf op te eten. Wat een avontuur! En hij had nog wel gehoopt op een hert. Dit moest hij vanavond onder het eten aan Bernd vertellen!

Terwijl hij weer verder liep, zong hij een olijk liedje.

Het was zijn favoriete plaatje van Dagmar und Hansl...

 1.Hansl heut mußt früh aufsteh'n
mußt wetzen, mahl'n und dangeln geh'n.
Bei der Nacht und bei de Weibersleut,
do brauchst an guate Schneid.
Dingel-dangel-dingel-dangel do mol nimmer viel,
es wackelt scho der Hammerstiel
Dingel-dangel-dingel-dangel do mol nimmer viel,
es wackelt scho der Stiel.

2.Die Sau, ja die schreit aus dem Stall,
dengel die meine au amol
daß a amol richtig dangelt wird,
so wie es sich halt g'hört.
Dingel-dangel-dingel-dangel ...

3.Die Köchin, die schreit hinterher
"wär denn die meine gar nichts mehr"
daß a amol richtig dangelt wird,
so wie es sich halt g'hört.
Dingel-dangel-dingel-dangel ...

4.Die Kellnerin, die schreit hinterm Faß
"die meine, die ist a ganz naß"
daß a amol richtig dangelt wird,
so wie es sich halt g'hört.
Dingel-dangel-dingel-dangel ...

5.Die Müllerin, die schreit hinterm Mehl
"die meine wird mir kreuzfidel"
daß a amol richtig dangelt wird,
so wie es sich halt g'hört.
Dingel-dangel-dingel-dangel ...

6.Die Sennrin, die schreit hinter dr Kuh
"die meine wachst mir au no zua"
daß a amol richtig dangelt wird,
so wie es sich halt g'hört.
Dingel-dangel-dingel-dangel ...

 





http://www.lumpenlieder.de/+Lie/hansel.mp3


 

Al zingend bleek dat de route naar het hotel terug sneller ging dan de heenweg en dat terwijl zijn benen nog behoorlijk trilden van de avontuurlijke ontmoeting met het zwijn. Bij het hotel aangekomen zag hij buiten Dieter staan en hij kon het niet nalaten de bijzondere ontmoeting te vertellen. Dieter hoorde het allemaal geamuseerd aan wetende dat het allemaal heus niet zo ernstig was als Hansl het deed vermoedden. Na de vertelling ging Hansl naar zijn kamer om zich op te knappen voor het Gänsebraten eten dat al over twee uur zou beginnen. Hij haalde zijn zwarte pantalon en witte blouse uit de garderobe kast en legde de kleren op het bed oppassend dat er geen kreukels in zouden komen. Hij kleedde zich helemaal uit en ontdekte toen pas dat de gordijnen nog open waren. Schuin aan de overkant van het hotel keek een oude vrouw uit het raam zijn richting uit. Snel en met zijn handen voor zijn mannelijkheid liep hij naar het raam en deed snel de gordijnen dicht. Zou ze hem hebben gezien?

Eerst een jong vrouwtjes zwijn en nu een oude buurvrouw, zoveel op een dag had Hansl nog niet eerder beleefd. En dat met nog een hele avond te gaan. Hij ging gauw onder de douche om even af te koelen.

Na het douchen liep Hansl nog even door de kamer en keer door een kier van het raam om te zien of de oude vrouw nog uit het raam hing. Hij zag haar niet meer en dus deed hij de gordijnen weer open en ging piemelnaakt op bed liggen De oude vrouw hing inderdaad niet uit het raam maar keek wel stiekum uit door een klein gat in het gordijn door het raam naar Hansl en tekende wat zij daar zag. Dat kon mooi in haar collectie want door de jaren heen waren er al heel wat naakte mannen in haar collectie terecht gekomen. En dit was zeker een mooi plaatje!

Na een half uurtje kleedde Hansl zich aan, trok zijn schoenen aan, kamde nog even zijn haar en ging op weg naar de Königstube. Op weg naar het beroemde Gänsebraten Fressen!




 


 

Toen Hansl daar aan kwam was de Königstube helemaal leeg. De tafels waren niet echt gedekt en er was ook helemaal niemand te zien. Hij liep een beetje heen en weer en vond het maar raar dat er niemand was. Hij rook ook helemaal niets bijzonders, geen gebakken gansgeur, geen zoetige kruiden, helemaal niets. Hij riep "Bernd! Wo bist Du denn?" maar er kwam geen reactie. Hij snapte er niets van en dacht ens goed na wat er aan de hand zou zijn. Dat denken viel hem erg zwaar want zijn maag knorde als een hongerig speenvarkentje dat trek had in een volle trog met aardappelafval. Een biertje zou dat hongerig gevoel wel wegnemen en hij liep naar de tap om zelf maar een biertje te tappen. En daar zag hij een briefje liggen.

Het briefje was aan hem gericht. Er stond op dat het diner geserveerd zou worden in de burchtherberg en dat ze hem gebeld hadden maar hij zijn handy niet had aangezet. En ze hadden hem ook niet willen storen toen hij op zijn kamer lag te rusten. Snel schonk hij een glaasje bier in en at een paar oude doppinda's die op de bar in een schaaltje stonden. "De burchtherberg" dacht hij "is toch alleen maar open voor hele speciale gelegenheden?" Hij begon nu een beetje nerveus te orden en al nagelbijtend neuriede hij een liedje van the Sweet. Dat deed hij altijd als hij nerveus was. Na zijn biertje opgedronken te hebben, liep hij snel richtingt burcht. Hij liep langs het huis van de oude vrouw maar ze leek niet thuis te zijn. Gelukkig maar.



 

Hij liep snel de steile trappen van de burcht op en zag dat er licht brandde. Gelukkig maar. Hij keek nog een keertje naar het briefje dat waarschijnlijk Bernd had geschreven en het viel hem niet op dat op de achterkant een tekeningen van verschillende naakte jonge mannen te zien waren. Dit was dus duidelijk niet door Bernd geschreven!
Aangekomen bij de burchtherberg nam hij een minuutje de tijd om op adem te komen. Hij deed de deur open en tot zijn schrik zag hij de oude vrouw zitten. "Guten Abend mein Liebling" zei ze en pakte Hansl zijn hand stevig vast. Hij stond perplex. Ze leidde hem naar een zijkamertje en zei dat hij het ridderpak moest aantrekken dat daar lag. Hansl wist niet dat de oude vrouw hem getekend had om de juiste maten van het ridderpak te weten te komen. Op een feestdag als deze moest zo'n pak immers perfect zitten!

Bernd had een grote verrassing voor hem in petto. Tijdens de grote dorpsvergadering op 27 november had het dorp lang vergaderd over het ereburgerschap van een aantal vaste Cochemgangers. Men was het unaniem met elkaar eens dat Hansl de ereburger van Cochem (en Cond) moest worden. Vandaar dat Bernd hem onder het mom van een gezellig oer-Duits feestmaal naar Cochem had gelokt.

Hansl moest meelopen met Bernd, naar buiten. Daar stond de burgermeester van Cochem (en Cond) klaar met de oorkonde en het gote zwaard. Hansl moest knielen en na een speech van ruim 10 minuten werd Hansl officieel tot ridder van Cochem geslagen. Alle aanwezigen begonnen te juichen en in het dorp werd een groots vuurwerk afgestoken. En dat allemaal voor Hansl, die vanaf nu bekend zou staan als Ridder Hansl I. Hij had een brok in zijn keel en wilde het liefste een beetje huilen maar hij vermande zich snel en begon aan zijn niet voorbereide speech die uiteindelijk 47 minuten zou duren. Iedereen luisterde ademloos toe toen Ridder Hansl vertelde over zijn eerste familievakantie in Duitsland en hoe hij zich meteen thuis voelde in Cochem toen het gezin Van Veen met de bus van Mesenich naar Cochem was gereden. Ook vertelde hij over de kist wijn die hij had gevonden aan de oever van de Moesel en hoe hij in kersenbomen klom om voor zijn moeder kersen te plukken.

Na deze lange speech liep iedereen achter Ridder Hansl I aan, naar binnenHet Gänsebraten stond koud te worden! En iedereen had enorme trek en dorst! Dit feestmaal ter ere van Ridder Hansl I zou het hoogtepunt van 2003 gaan worden!




Ridder Hansl I in vol ornaat voor de burcht van Cochem





Share on Facebook! Share on Twitter! g+
Pages: [1]